پارت پنجاه :
هق‌هقم بند نمی‌آمد. گریه‌ام دیگر شبیه اشک ریختن نبود؛ چیزی شبیه فرو ریختن بود، شبیه شکستن سقفی که سال‌ها روی سرم ایستاده بود و حالا آوارش یک‌باره پایین می‌ریخت. هوا به‌سختی وارد سینه‌ام می‌شد. هر نفس مثل خنجری بود که در قفسه سینه‌ام می‌چرخید.
دستم را روی صورتم گذاشته بودم؛ اما نمی‌توانستم صدایم را خاموش کنم. صدای گریه‌ام در کوچه پیچیده بود و به دیوارهای قدیمی خانه می‌خورد و
لطفا صبر کنید...
لیلی
0تنهای بد دردیه راس میگه پرواز