نفس هایم به قلم الهه محمدی
پارت هشتاد و هفتم :
هنوز در حال و هوای صبح بود. مادرش که دید حوصله ندارد، پناه را با تقلا ازش کَند و همراه خودش برد تا کمی دراز بکشد. در را که بست، پناه شروع به سر و صدا کرد. مانند چسب به پردیس میچسبید و جداشدنی نبود. بالاخره هم صدایش با هوار کشیدن پژمان پایین آمد. نفهمید پژمان کی به خانه برگشت. اما توانست با ترشرویی پناه را ساکت کند. هر قدر او برای دخترکش تلخ بود، پردیس زَهرش را میکشید. از وقتی هم به ایران Ø
لطفا صبر کنید...

م
1ای پژمان لعنتی،هرچی آتیشه از گور این بلند می شه، تو کجا می ری،کاش آرش یه کتک حسابی بهت بزنه نکبت تا بتمرگی سرجات 😠🙏🏻