پی یار به قلم الهام فتحی
پارت صد و چهل و چهارم :
صدای فریال و سایه اش از پشت در، آخرین چیزی بود که باید در این لحظه اتفاق می افتاد.
ابدا دلم نمی خواست من را با این ورژن ضعیف و بیماری لعنتی ببیند.
قرار بود من او را شکست دهم، نه او من و غرورم را.
-حالت خوبه؟ صدام و می شنوی؟
بی شک آن پسر ابله قهر و ادا آمده بود که شبیه همیشه خودش مامور آوردن شام نشده بود.
توانم در حدی داشت رو به کندی می رفت که نتوانم زبانم را حرکت دهم.
اما
لطفا صبر کنید...
