پی یار به قلم الهام فتحی
پارت صد و چهل و سوم :
خودم را به آن راه کشاندم.
گذاشتم کمی سکوت میانمان جولان دهد.
بیشتر کنجکاو شد.
-منظور خاصی داشتی انگار.
کمی مِن مِن به جایی بر می خورد؟
-نه اصلا..ولی گویا این دو تا خواهر خوب دستت انداختن. در واقع فهمیدن چطوری باهات برخورد کنن.
-میشه درست و حسابی منظورت و به من حالی کنی؟!
چالش جدیدی را داشتم با او تجربه می کردم.
عصبی که می شد، قیافه اش از شدت زور آوردن برای آرامش ب
لطفا صبر کنید...
