پی یار به قلم الهام فتحی
پارت صد و چهل و دوم :
نفهمیدم دستم چطور بالا رفت و گونه اش را به ضرب کشاند.
از شوک حرکتِ هیچ وقت نکرده ام دهانش باز ماند و حتی صدای نفسش هم قطع شد.
اشکم بیرون ریخت و چشمم چسبید به دست به درد افتاده ی خودم.
ناگهانی وحشی شد.
حمله کرد به سمت من و لباسم و تکانم داد.
-به چه حقی دست روی من بلند کردی، هان؟ تو کی هستی اصلا؟
مامان با آه و فغان می خواست جدایش کند و زورش نمی رسید.
هر سه اشک می ریختیم
لطفا صبر کنید...
