پارت پنجاه و پنجم :

نامش را که کشیدم، نگاهش مثل تیغه‌ای سرد روی صورتم نشست. سکوت کوتاهی میان ما افتاد؛ سکوتی که فقط خش‌خش برگ‌های افرا آن را می‌شکست. بعد گوشۀ لبش بالا رفت؛ اما آن لبخند، نه از شادی که از تحقیر بود.
- ژنرال زیاد داریم ژینا خانم.
قدم دیگری به سویم برداشت. بوی تند عطر تلخش در هوای مه‌آلود پیچید.
- خیال کردی هر کی با پدرت دو کلمه حرف زد، دنیا رو کشف کردی؟
ترسیدم؛ اما خودم را نباختم.

مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۶ دقیقه زمان میبرد.

این پارت ۲۴۹ روز پیش تقدیم شما شده است.
آخرین نظرات ارسال شده
  • فاطی

    1

    بعضی گفتنی ها باید گفته شود بعدا پشیمانی به بار میآورد

    ۸ ماه پیش
  • فخری

    0

    مرسی از رمان خوبت حنانه جون عالیه خسته نباشی قلمت مانا 💞 💞 💞 💞 💞 💞

    ۸ ماه پیش
کپی شد!
در حال ارسال نظر... لطفاً شکیبا باشید
ثبت نظر و امتیاز
نظرت به دیگران کمک می‌کند
شما چه امتیازی می‌دهید؟
برای ثبت امتیاز روی ستاره‌ها کلیک کنید
نام شما (اختیاری)
متن نظر (اختیاری)
۰ / ۳۰۰
خصوصی ارسال شود؟
فقط نویسنده نظر شما را می‌بیند و اینجا نمایش داده نمیشود
از اینکه نظرتان را با ما در میان می‌گذارید سپاسگزاریم 🙏

نظر شما کمی کوتاه است. چند کلمه بیشتر می‌تواند تفاوت بزرگی ایجاد کند و به خوانندگان دیگر کمک کند بهتر تصمیم بگیرند. مثلاً می‌توانید بنویسید:

  • چه چیزی در داستان، شخصیت‌ها یا نثر نویسنده برایتان جذاب بود؟
  • آیا رمان توانست با شما ارتباط برقرار کند یا احساسی را برانگیزد؟
با تشکر از همکاری شما ❤️