پارت پنجاه و پنجم :
نامش را که کشیدم، نگاهش مثل تیغهای سرد روی صورتم نشست. سکوت کوتاهی میان ما افتاد؛ سکوتی که فقط خشخش برگهای افرا آن را میشکست. بعد گوشۀ لبش بالا رفت؛ اما آن لبخند، نه از شادی که از تحقیر بود.
- ژنرال زیاد داریم ژینا خانم.
قدم دیگری به سویم برداشت. بوی تند عطر تلخش در هوای مهآلود پیچید.
- خیال کردی هر کی با پدرت دو کلمه حرف زد، دنیا رو کشف کردی؟
ترسیدم؛ اما خودم را نباختم.
لطفا صبر کنید...

فاطی
1بعضی گفتنی ها باید گفته شود بعدا پشیمانی به بار میآورد