پارت پنجاه و چهارم :
***
اضطراب آن شب‌ها کم‌کم از قالب رؤیا بیرون آمد و شکل حدس گرفت. نخست خیال می‌کردم بازی نگاه‌هاست؛ آن ناز کردن‌های چاوان و آن صبوری خشک هژیر. اما هرچه بیشتر می‌گذشت، چیزی در میان آن دو می‌جنبید که شبیه عشق ساده نبود. انگار میان هر جمله‌ای که نمی‌شنیدم، رازی ایستاده بود.
شبی بود که چراغ‌های خانه دیرتر خاموش شد. شب بوی خاک نم‌دار می‌داد. مه روی باغ مثل پرده‌ای میان من و دنیای بی
لطفا صبر کنید...
Nil
1ژینا همون لحظه که حس کرد به هژیر حس داره این بازی رو باخت