پارت پنجاه و ششم :
آن شب تا سپیده پلک بر هم نگذاشتم.
چراغ اتاقم را خاموش کرده بودم؛ اما تاریکی آرامم نمی‌کرد. مه از لای پنجره نیمه‌باز می‌آمد و بوی خاک نم‌خورده را با خود می‌آورد. در آینه قدی کنار تخت، سایه‌ام کشیده و غریب افتاده بود.
گلویم هنوز می‌سوخت. هر بار انگشتانم را روی آن می‌گذاشتم، یاد حلقۀ سرد دستش می‌افتادم.
نامش مثل تیغی در ذهنم می‌چرخید.
روی تخت نشستم. زانوهایم را در بغل گرفت
مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۵ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۲۴۵ روز پیش تقدیم شما شده است.
لطفا صبر کنید...
Nil
0حسد روح ژینا رو کرم زده کرده... قسمت تلخش اینجاست که چیزی جز بدبختی برای حسادت نبود.