تبعید بی پناهی به قلم غزل محمدی
پارت صد و ششم :
عارف با همان سر زیر افتاده سوی در خانه رفت، گفتنیها را گفته بود. دیگر چیزی نبود که بگوید!
- میخوای لطف کنی؟ پس این قضیه و ارتباط خونی نصف و نیمه رو فراموش کن! نه من علاقهای به دیدن خانوادت و روبهرو شدن با شما دارم نه اونا!
در محکم برهم خورد و پایدار با درد شدیدی که در قلبش پیچید، محکم هودیاش را در دست مشت کرد، چشمانش از شدت درد تار شد، زانوهایش لرزید و او با لغزیدن بر کف سرامی
لطفا صبر کنید...
