تبعید بی پناهی به قلم غزل محمدی
پارت صد و پنجم :
پایدار هر چه که به زبان می‌آورد، آنقدر گنگ بود که پگاه باز هم سوالی دیگر در گوشه‌ی مغزش جا خشک کرد. دسته‌ی کیفش را فشرد و به آرامی گفت:
- بابت حرفایی‌که زدم معذرت میخوام، نمی‌خواستم حالت و بد کنم یا تو رو یاد بابات بندازم... خدافظ!
از ماشین پیاده شد و دست سحر را گرفت، پایدار سرش را سوی آن دو که دور می‌شدند، چرخاند و با کشیدن نفسی در رایحه‌ی یاس جا مانده از او، زمزمه کرد.
- منم
لطفا صبر کنید...
