خنا به قلم حنانه بامیری
پارت صد و بیست و دوم :
نفس گره‌خورده‌ام را بیرون دادم. بوی دود و خاکستر بود که با عطر شب و سرمای زمین مخلوط می‌شد.
دستگیرۀ سرد ماشین اولین چیزی بود که بعد از مدت‌ها پوست برهنۀ دستم حس کرد. در عقب را باز کردم و بی‌هیچ کلامی روی صندلی چرمی که انگار بوی گناه می‌داد، افتادم.
شهرزاد پشت رُل نشسته بود؛ قامتش زیر نور کم‌فروغ چراغ‌های داشبورد بیشتر شبیه مجسمه به نظر می‌رسید تا انسان.
با دیدنم چرخید و لب
لطفا صبر کنید...
