خنا به قلم حنانه بامیری
پارت صد و بیست و یک :
***
از خواب نپریدم؛ خواب مرا پرت کرد بیرون.
صدایی شبیه ترک‌خوردن استخوانی بزرگ توی هوا پیچید و بعدش فریاد... نه یک فریاد که چندتا، روی هم افتاده، هراسان، ناهماهنگ گوش را پر کرد. بند مثل حیوانی که خوابش را آشفته کنند، به یک‌آن جان گرفت.
زندانی‌ها از جا پریدند. بعضی هنوز نصفه‌خواب، بعضی با چشم‌هایی که سال‌ها بود خواب درست ندیده بود. هاج‌وواج خیره بهم شدند و پرسیدند و جوابی نگرف
لطفا صبر کنید...
