رعیت ارباب زاده به قلم زهرا خزائی
پارت دویست و سی و پنجم :
نفس حبس شده ام رو آروم بیرون دادم و به دیوار تکیه دادم..
ای کاش این اتفاق نمیوفتاد...
هر ثانیه منتظر بودم یکی بیاد و پیدامون کنه...
خسته بودم...
خسته شده بودم از اینکه قایم بشیم و استرس های دنیا به قلبمون رخنه کنن..
همونطور که به دیوار تکیه داده بودم،
اردوان وارد خونه شد:
_به به خانم خانما چرا اونجا ایستادی،بیا ببین...
بیا ببین حمید آقا چی برامون آورده،سبزی تازه برای خ
لطفا صبر کنید...
