رعیت ارباب زاده به قلم زهرا خزائی
پارت دویست و سی و ششم :
بزاق دهنم رو پایین دادم و گفتم:
_تو واقعا ماهدختی؟
بینی اش رو بالا کشید و گفت:
_آره خودمم،من نمیتونم ببینم‌پسر تو،که عین جونم دوست دارم،بخواد بلای به سر دخترم بیاره.
اما اگه همونجا تو شیراز میموندی،همه چیز فرق میکرد..
اردوان
شب شده بود و من نیلوفر آروم گرفته بودیم..
قراربود فردا رو دیگه برگردیم تهران.
نیلوفر دست اش رو که روی سینه ام گزاشت بود،برداشت و گفت:
_ا
لطفا صبر کنید...
