رعیت ارباب زاده به قلم زهرا خزائی
پارت دویست و سی و چهارم :
روز ها گذشت...
هفته ها گذشت...
حتی یک ماه از گفته ی علی هم گذشت و صبر من طاق شد...
از اینکه باید هر روز اون دختر چشم مرواریدی رو میدیدم و کاری نمیکردم و منتظر علی مینشستم..
اما دیگه تحمل نکردم و رفتم بهش گفتم،اگه دست نمیجنبونه،خودم کاری کنم...
اما علی...
میدونی اون شوهر کفتار صفتت بهم چی گفت مهلقا!!!
داد زدم:
_کفتار توی حیوون،تو چطور جرئت میکنی اسم من رو به زبونت بیاری؟!
لطفا صبر کنید...
