پی یار به قلم الهام فتحی
پارت صد و سی و هفتم :
زبانم نچرخید.
واکنش فریال هم دست جلوی دهان گرفتن و هینی خفیف کشیدن بود..
-حالا چی میشه؟
دست هایم درون جیب شلوارم فرو رفت و شانه ام بالا افتاد.
-بیشتر از این نمی تونم نگهش دارم. بالاخره که باید برگرده کشورش. ولی قطعا اونجا با توجه به شرایط خونوادگیش اوضاع سخت تره واسش.
شک نداشتم در سر هر کداممان داده های مختلفی چرخ می زد که روی زبان نمی چرخید.
افکار نامنظمی که بسط و گس
لطفا صبر کنید...
