پی یار به قلم الهام فتحی
پارت صد و سی و ششم :
از اینکه برای یک راه رفتن ساده باید محتاج این دو نفر می شدم باعث می شد زودتر آرزوی مرگ کنم.
سرُم برایم آماده کرد و سریعتر چند تزریقش را انجام داد.
تا دو قرص هم زیر زبانم گذاشت و خواست چند دقیقه پلک ببندم.
صدای آرام فریال را می شنیدم، اما معنی اش را نه.
ولی حس کردم که از اتاق بیرون رفت.
-میرا درسته من روی این بیماری دارم کار می کنم.اما می خوام باور کنی وقتی ازت خواستم بیا
لطفا صبر کنید...
