پی یار به قلم الهام فتحی
پارت صد و سی و هشتم :
گرمش هم شده بود انگار..
با اینکه باد خنکی از سمت روبه رو به ما می وزید، ولی باز پر شالِ باز دور گردنش را شبیه باد زدن تکان داد.
-تا دلت بخواد اینجا مکان های قشنگ داره.
-و همش و قراره همرامون باشی؟
نه تنها یکه خوردم که گویی از درون و بیرون منجمد شدم.
یادم رفته بود چه زبان رک و تیزی دارد.
-ناراحتت می کنه حضور من؟
-اصلا..به نظرم میاد تو خیلی از من خوشت نمیاد.
دهانش به خ
لطفا صبر کنید...
