پی یار به قلم الهام فتحی
پارت صد و سی و پنجم :
میرا..
تنها ده روز از آمدنم به این کشور می گذشت، اما به حساب لحظه هایی که گذرانده بودم بیشتر از این حرف ها بود.
آنقدری ولی حس تنهایی را در این سال ها با خودم حمل کرده بودم که الان در این خانه ی غریبه حس خفگی سراغم را نگیرد.
اتفاقا اینکه ریخت چاندا و آن شوهر عوضی اش را نمی دیدم، خیلی هم برایم بهتر بود.
موبایل را هم در بیشتر اوقات خاموش می ساختم و با خیالی که البته چندان هم آرا
لطفا صبر کنید...
