پی یار به قلم الهام فتحی
پارت صد و سی و چهارم :
بهناز را به همراه بابک به خانه فرستادم و خودم به اتاق میرا رفتم.
در نیمه باز اتاق را کامل روی هم چفت کردم؛ البته در آرامش کامل..
چشم های بسته اش و آن یک سری آزمایشاتی که از صبح در مورد بَلع و جویدن و توانایی استفاده از عضلات برایش انجام شده بود، بر این باورم رساند که خسته اش کرده.
-اومدی بالاخره؟
لحن عصبی و پر خشمش سبب گم شدن دست و پایم شد.
کاش حدسم درست از آب در آمده و در
لطفا صبر کنید...
