پی یار به قلم الهام فتحی
پارت صد و سی و سوم :
تک خندی که زدم، هیزم روی آتش دلم بود.
یک چیزی هم طلبکار شده بودم انگار.
زیر چشمی دیدم که بابک هم شرایط را جدی دیده و با دو گام بزرگ سمت ما آمد.
رو کردم سمت فرانک که رنگ و رخش از پریده گذشته بود، داشت پس می افتاد.
-تو برو تو عزیزم. بعد باهم حرف می زنیم.
-واسه چی بهش می گی عزیزم؟ پسر عمه اشی باش. به خودشم گفتم حق نداری واسش تعیین تکلیف کنی.
فرانک خودش را پیش کشید و مشت محکم
لطفا صبر کنید...
