پی یار به قلم الهام فتحی
پارت صد و سی و دوم :
تلنگرش من را از حفاظ محکمی که برای خودم ساخته بودم تا کسی پی به درونیاتم نبرد، بیرون کشید.
خودم را پرت کردم میان آغوشش.
-می ترسم بهناز. دست خودم نیست. حالم بده، خیلی بده.
-قربونت برم من. آدمی مثل تو که از طرفش مطمئنه که نباید اینو بگه.
هزاران آدم در روز قربان صدقه ات می روند و تو باز در احمقانه ترین حالت ممکن خیال می کنی اویی که قربانت روم به چشم هایت می بندد، مدلش با بقیه فرق
لطفا صبر کنید...
