خنا به قلم حنانه بامیری
پارت صد و بیست :
***
حکمم آمده بود؛ دیگر چه اهمیتی داشت بمیرم یا زنده بمانم وقتی نه رخشایی برایم مانده بود که لای موهایش شب را به صبح برسانم، نه سرداری که صدای زمختش مرهمی باشد بر شب‌هایی که به صبح نمی‌رسید.
کاغذ را چند بار خوانده بودم. نه برای فهمیدن، برای اینکه مطمئن شوم چشم‌هایم هنوز کار می‌کند. اعدام کلمه‌ای نبود که بترساندم؛ بیشتر شبیه نقطۀ پایانی بود که از قبل تهِ جمله گذاشته بودند. زندگی
لطفا صبر کنید...
