خنا به قلم حنانه بامیری
پارت صد و نوزده :
دفتر شانزدهم
چند وقت از زندان گذشته بود؛ حساب روزهایش را از یاد برده بودم؛ اما می‌دانستم نه آن‌قدر زیاد بود که به آن عادت کنم و نه آن‌قدر کم که هنوز شوکه باشم.
ریشم بی‌اجازه روی صورتم راه خودش را می‌رفت؛ مثل روزهایی که هیچ‌کس حواسش به من نبود و من هم حواسم به خودم. شب‌ها بوی نمِ دیوار توی دماغم می‌ماند و روزها صدای قدم‌ها توی راهرو مثل تپش قلبی بود که مال من نبود.
در همین رو
لطفا صبر کنید...
