پارت سی و هشتم :
هنوز نگاهش روی من قفل نشده بود که دیدم شانه‌هایش سفت شد.
چهره‌ام را که دید، چیزی در صورتش فروریخت؛ نه آرام، نه بی‌صدا. اخمی که از نگرانی می‌آمد، نه از خشم، نشست روی پیشانی‌اش و چشم‌هایش تیره‌تر شد.
چند قدم مانده به من ایستاد. فقط نگاهم کرد. همان یک نگاه که پر از سؤال بود و پر از سرزنش نانوشته. آمد جلو و بی‌مقدمه و بی‌حرف من را توی آغوشش کشید. آغوشش محکم بود؛ حس امنیت می‌داد و من
لطفا صبر کنید...
فخری
0عالی بود حنانه جون قلم زیبات مانا♥️♥️♥️♥️♥️