پارت سی و پنجم :
پدر سهند که رفت، انگار چیزی از هوا کم شد. فقط پشتش را دیدم که دور می‌شد؛ شانه‌هایی که صاف نگه داشته شده بود؛ اما وزن دنیا از خط گردنشان آویزان مانده بود.
پاهایم دیگر نگهم نمی‌داشت. چرخیدم و تن خسته و بی‌جانم را روی اولین صندلی انتظار رها کردم. پلاستیک سرد بود. تا نشستم، صدایش زیرم نالید.
دستم را به صورتم کشیدم؛ اما بغض از لای انگشت‌هایم راهش را پیدا کرد. نفس عمیقی کشیدم؛ دم... باز
لطفا صبر کنید...
سپیده
0واقعا حالشو درک میکنم که همچین صحنه ای رو نتونه فراموش کنه من که با خوندنش حالم بده....