پارت سی و چهارم :
برانکارد پسر داخل بیمارستانی رفت که اسمش را هم نمیدانستم. آنقدر چشمانم تار میدید و تنم لرز گرفته بود که نفهمیدم کجایم.
بوی بیمارستان و نور زنندهاش به حال بدم دامن میزد. پد را لابهلای انگشتانم نگه داشتم و فقط دویدم به جایی که آن لحظه میتوانست مأمن ابدیام باشد. دستشویی بیمارستان بوی وایتکس میداد؛ بویی که همیشه با اضطرار قاتی بود.
نفسم را آسوده و پر درد بیرون دادم. صداÙ
لطفا صبر کنید...

فخری
0خدا قوت حنانه جون عالی بود قلمت ماندگار عزیزم❤️❤️❤️❤️❤️