ویولت به قلم حمیده سادات منتظری
پارت هجده :
انقدر با سرعت تا جلوی مترو راه آمد که تمام جانش خیس عرق شده بود. تابستان بود. هوا برخلاف اولین باری بود که به اینجا آمد. ذهنش به آن غروب سرد در اواسط دی ماه پَر کشید، مستاصل و آواره خیابانها، نمیدانست کجا را به دنبال نوا بگردد؟!! دلش بیاختیار او را به اینجا کشانده و از روی دلتنگی ایستاده و آهنگی زده بود. از روی آن شب دقیق نمیدانست چقدر گذشته؟!
نفس عمیقی کشید و شروع به نواختن کرØ
لطفا صبر کنید...
