خنا به قلم حنانه بامیری
پارت صد و سیزده :
وقتی در را بست و رفت، صدا نداد. نه تق، نه کوبش. فقط فهمیدم بسته شده؛ چون هوا دیگر راه نمی‌آمد.
روی همان صندلی ماندم. دست‌هایم روی ران‌هایم مشت شد. انگشت‌ها نیمه‌جمع شبیه آدم منتظر بود تا طرفش برگردد و با لبخند بگوید:«شوخی کردم.»
اما نگفت؛ کلمات جدی‌اش را بی‌رحم‌تر از همیشه به صورتم کوبید و رفت. چراغ بالای سرم زرد بود و روشن و خاموش می‌شد. درست مردد شبیه خودم.
نفهمیدم چند دقیق
لطفا صبر کنید...
