خنا به قلم حنانه بامیری
پارت صد و دوازده :
اشتباه! اسم تازه‌ای بود برای ما، برای عشقی که به او داشتم، برای چشمانش که حالا بی‌رحم‌تر از همیشه خیرۀ صورتم شده بود، بی‌رحمانه بود.
ناباور نگاهش کردم. کسی در گوشم فریاد می‌کشید و انگار تن رخشا را هر دم عقب‌تر میبرد.
– رخشا...
کلماتم را گم کردم. آب‌دهان فروبردم و در تشویش ذهنم به دنبال کلماتی گشتم که دردم را، زخمم را به گوشش برساند.
- من جرمم قتل نیستا.
- می‌دونم.
–
لطفا صبر کنید...
