تبعید بی پناهی به قلم غزل محمدی
پارت صد :
***
پالتو ذغال سنگی پایدار را کمی بیشتر روی خودش کشید و به منظره‌ی شب چشم دوخت. در بلندترین نقطه ماشین توقف کرده بود. نوک بینی‌اش سرخ و روسری ساتن سر خورده و دور گردنش افتاده بود. پایدار از دور با دو لیوان چای آمد و حواس پگاه را به سوی خود جلب کرد. ترسش از هویت اصلی پایدار رنگ باخته بود و دیگر به او مشکوک نبود.
- گریه کردی سبک شدی؟!
پگاه به نیم رخش چشم دوخت و پایدار با هم زدن نی
لطفا صبر کنید...
