تبعید بی پناهی به قلم غزل محمدی
پارت صد و یک :
- خوبه! تا نیم ساعت دیگه میام.
تماس را بدون خداحافظی قطع کرد و با یادآوری لحن مرتعش و رنگ پریده ی او زیرلب زمزمه کرد.
- ته این راه تو رو هم می کشم تو چاه، نمی تونی قسر در بری از کاری که کردی!
گوشی را خواست روی داشبورد بگذارد که با لرزیدن دوباره‌اش و افتادن نام نگار روی صفحه، مکث کرد. بعد دعوای دیروز بعید بود که تماس بگیرد، مگر اینکه اتفاقی افتاده باشد.
- سلام!
نگار از پشت شی
لطفا صبر کنید...
