تبعید بی پناهی به قلم غزل محمدی
پارت نود و دوم :
***
صدای محو موزیک شاد از ویلای سمت راستی به گوش می‌رسید و یک ساعت از آمدن سحر و دختری که تازه آشنا شده بود می‌گذشت، پایدار خیس عرق روی مبل دراز کشیده و چشم‌هایش را یک‌بار هم باز نکرده بود. ماسک اکسیژنی روی بینی و دهانش نگار گذاشته بود و خودش هم بالای سرش نشسته و نگاهش می‌کرد. پگاه با جابه‌جا شدن در جایش نتوانست جلوی کنجکاوی‌اش را بگیرد، پس آرام گفت:
- تا اینجاش و فهمیدم که بی
لطفا صبر کنید...
