خنا به قلم حنانه بامیری
پارت صد و یازده :
در آن اتاق تنگ تاریک دقایق کند می‌گذشت و ساعت‌ها شوم بود. فرق ساعت و دقیقه را از دست داده بودم. هر بار که پلکمان روی هم می‌افتاد، صدایی می‌آمد. صدای شلاقی که به تنمان می‌زدند، نجواهایی که زیر گوشمان می‌خواندند و بوی تهدید می‌داد. گاهی آب می‌دادند گاهی هم نه. فقط نفس می‌کشیدند؛ فقط رد می‌شدند.
بدنم شروع کرد به خیانت. دست‌هایم به گزگز افتاد. پاهایم کرخت شد و سرم سنگین. اما بدتر از ب
لطفا صبر کنید...
فاطیما
0سلام امشب پارت نداریم؟!