سیاهی لشگر به قلم آمنه آبدار (الهه)
پارت دویست و پانزده :
من موندم و یه خیابون خالی و ننه جون که با عباس آقا رفته بود. حالا من خوش و خرم از اونجا برگشتم و محل محمد هم ندادم من رو برسونه.
واقعا شاید واسه همین بود که زندگی به کامم نبود هیچ‌وقت.
شونه‌ای بالا انداختم و به سمت خونه رفتم که دقیقا همون لحظه نیان از ماشین صهیب پیاده شد.
وایسادم تا قشنگ خداخافظی عاشقونه‌شون تموم شه.
حالا یه امروز من نذاشتم کسی برسونتم دم به دم باید دو تا
لطفا صبر کنید...
