پارت چهل و دوم :
ماشین با تکان آرامی از روی دستانداز ورودی شهر رد شد. نور چراغهای زرد حاشیۀ خیابان خطوط شبرنگ شیشۀ جلو را روشنتر کرده بود.
مهوان پلکهایش را نیمههوشیار باز کرد. صدای نرمِ ترمز حافظ را شنید و برای لحظهای حس گمگشتگی کرد؛ نه فهمید چند ساعت گذشته، نه اینکه چرا در این سکوت زمستانۀ جاده دیگر صدای هیچ چیز جز ضربان قلب خودش نمیآمد. سرش هنوز گرمِ خواب بود؛ اما منظرهای که مقابلش گش
لطفا صبر کنید...

فخری
0سپاس فراوان حنانه جون خدا قوت عزیزم عالیه قلمت مانا ♥️♥️♥️♥️