خنا به قلم حنانه بامیری
پارت صد و هشتم :
اینجا دیگر خانۀ ما نبود؛ اینجا یک غار بود. بوی نم، عطش فلز کهنه و نور ضعیف و زردی که از لامپ‌های حبابی بالای سرمان آویزان بود، حال آدم را به هم می‌زد. دیوارها بتنی خام و بی‌پاسخ بودند. حس می‌کردم زمان در این چهاردیواری معنای خود را از دست داده.
هوای آنجا، بوی فلز، تعریق و دود سیگار ارزان‌قیمت می‌داد. اتاق بازجویی، اتاقی کوچک و مکعبی بود که تنها یک میز فلزی براق و دو صندلی در آن جا خو
لطفا صبر کنید...
