جایی میان آغوشت به قلم سمانه حسینی

پارت سوم :

پتو را تا زیر گردنم بالا کشیدم و در خودم فرو رفتم؛
درست شبیه نوزادی که در شکم مادر جمع میشود و از دور شدنِ محیطِ تاریک و امنش میترسد.
آنقدر همه‌چیز تاریک بود که حتی عقربه‌های ساعت را هم به‌درستی نمی‌دیدم.
اما بوی قهوه…
بوی قهوه مشامم را به بازی گرفته بود.
دل کندم از گرمای پتو؛
پاهایم روی سرمای پارکت دوباره یخ کردند.
آرام‌آرام پله‌ها را پایین آمدم و بهتر دیدمش.
کنار شومینه، درست روبه‌روی پنجره‌ی بزرگ خانه، روی مبل قهوه‌ای‌رنگ نشسته بود.
یک دستش لا به لای صفحات کتاب مانده بود تا صفحه را گم نکند و دست دیگرش شقیقه‌اش را به ترحم گرفته بود.
_ کی برگشتی! پس بالاخره دلت واسه منم تنگ شد!
سرش بی‌هوا به سمتم چرخید، عینک از چشم برداشت و لبخند بی‌جانش کمی جان گرفت.
_ باور میکنی، همین شش روز هم به اندازه شش سال برام گذشت!
بیا اینجا ببینم، بیا که هیچکس برای من… شیدام نمی‌شه.
درست مثل یک دختر بچه، به سمتش رفتم.
انگار آغوشش دورم کرد از تمام غصه‌ها و دردهایم.
مثل همیشه، مثل هر بار، محکم در آغوشم کشید و دستانش پناهم شدند.
نشست و من را کنار خودش جای داد.
_ دایی ستار و مامان نعیمه کلی سلام رسوندن بهت.
یکی دوبار هم ستار باهات تماس گرفته بود، اما فکر کنم متوجه نشده بودی، آره؟
_ آره، متوجه نشده بودم. امتحانای بچه‌ها زودتر از همیشه شروع شده؛ تمام حواسم به اوناست.
حالا خودم باهاش تماس می‌گیرم.
مامان نعیمه خوب بود؟ دایی ستار چیکار میکرد؟
لبخندش دوباره کمی بی‌جان شد و نفس بلندی کشید، نشست میان سینه‌اش.
_ خوب که… چی بگم! والا خودت مامان نعیمه رو می‌شناسی؛ هرچقدر هم درد داشته باشه، بازم صبوره. درست مثل دختری که کنار من نشسته؛ میان تمام دردهاش، این روزها سکوت رو انتخاب کرده…
خیره به پنجره شدم و برفی که چون مروارید، از دل آسمان شب فرو میریخت.
درد شقیقه‌هایم رهایم نمیکرد و حالا دلم فقط فرار می‌خواست.
از جا بلند شدم و به سمت آشپزخانه رفتم. دوباره لبخندی را به زور نشاندم گوشه‌ی لبم.
_ بوی قهوه‌ت داره دیوونه‌م میکنه، سیما…
با این‌که گرسنه‌ام، اما دلم می‌خواد اول یه فنجون قهوه بخورم.
تو هم می‌خوری؟ برات بریزم؟
نگاهش نکردم؛ نمی‌خواستم چشم‌هایم بیش از این، حال خرابم را لو بدهند.
اما صدای قدم‌هایش را خوب حس میکردم. از جا بلند شد و پشت سرم به سمت آشپزخانه آمد.
_ به قول بابات، بلد نیستی دروغ بگی شیدا…
نه دروغ گفتن بلدی، نه حتی می‌تونی حالت رو پنهون کنی. منو ببین! من غریبه شدم برات؟ آره؟
حرف بزن، بگو چته… به خدا قسم، هر دقیقه تو فکرت‌ام.
لبخندم بی جان اما به زور نشست روی لبم
_ چیزی نیست… گفتم که خوبم.
_ نه، نگفتی. تو هیچی نگفتی… تو این روزا اصلاً حرف نمیزنی. این خونه خودش غمکده ست و تو هم لب از لب وا نمیکنی. نکنه با سیامک به مشکل خوردید؟
نکنه اتفاقی افتاده؟ صبح که باهام حرف زد، گفت میاد دنبالت و بعد با هم میاید اینجا…
پس سیامک کجاست؟
زخم میخوردم از هر کلمه اش و حالا میترسیدم از گفتن دردهایی که آرام آرام جسمم را به زمین می‌کوبیدند.
صداها در مغزم ساکت نمی‌شدند و انگار سیما به حالم پی برده بود.
_ شیدا، به روح بابات قسم، تا حرف نزنی ولت نمی‌کنم.
فکر می‌کنی نمی‌فهمم یه چیزی شده و من بی‌خبرم؟
اگه نگی، می‌رم از خود سیامک می‌پرسم.
نفس‌گیرانه بغض کردم. لرزش نشسته روی صدایم را نتوانستم پنهان کنم.
_ سیما… سیما، خواهش می‌کنم ازم چیزی نپرس…
خواهش می‌کنم نخواه که چیزی بگم…
دست‌های گرمش را قاب کرد میان صورتم که از بغض جمع شده بود.
_ آخه من بمیرم واسه تو…
وقتی این‌جوری حالت بده، وقتی می‌بینم داری آب میشی، چطوری ازم می‌خوای چیزی نپرسم؟
مگه می‌تونم ببینم تنها یادگار منوچهر این‌جوری جلوی چشمم عذاب بکشه و ساکت بمونم؟
بگو شیدا… بگو کی به این حال و روز درت آورده.
تو الان باید کم‌کم به فکر رفتن سر خونه و زندگیت باشی…
_ دیگه… دیگه قرار نیست همچین اتفاقی بیفته…
دهانش از تعجب باز ماند.
_ یعنی چی؟
شیدا، داری منو می‌ترسونی…
یعنی چی قرار نیست؟ یعنی… یعنی چی؟
کلامی که دنبال معنا میگشت را آرام مقابلش گذاشتم.
_ یعنی… میخوام طلاق بگیرم.
به ارواح خاک منوچهر، نپرس چرا…
نپرس، چون نمیتونم بگم.
فقط اینو بدون بابا، تو لحظه‌های آخرش، اینو ازم خواست.
مبهوت، چشم به صورتم دوخته بود.
_ خانواده‌ی عامری خبر دارن؟
_ هیچکس… حتی خود سیامک هم خبر نداره.
جز تو، فقط خاطره همه‌چی رو می‌دونه.
اونم ناخواسته فهمید…
یه شب، وسط هذیون‌هام، دردامو شنید.
نگاهش رنگ ترس گرفت.
_ شیدا، می‌دونی داری چه بلایی سر زندگیت میاری؟
یک ساله عقد کردید…
اون همه هزینه، اون خونه، همه‌ی وسایلت…
به نظرت وحید و الهه می‌ذارن اسم خانوادشون این‌جوری بیفته سر زبونا؟
لبخندی تلخ، شبیه زهر، روی صورتم نشست. نفس بلندی کشیدم و آرام گفتم:
_ اسم خانواده‌ی عامری، دیر یا زود، سر زبونا می‌افته…
اونم درست همون لحظه‌ای که من دهن باز کنم و سنگینی سینه‌ام سبک بشه از تمام حرف‌هام…
از جا بلند شد. نفس سنگینی را فوت کرد و طول و عرض آشپزخانه را قدم زد.
_ باورم نمی‌شه…
باورم نمی‌شه داری همچین چیزی بهم می‌گی.
منوچهر و وحید مثل دو تا برادر بودن.
بابات خودش ازدواج تو و سیامک رو سر داد…
حالا چطوری حرفایی که می‌زنی رو باور کنم؟
شیدا، نکنه… نکنه این حرفا افترایی باشه که—
_ دروغ نیست… افترا نیست.
آره، بابا خودش این ازدواج رو سر داد، اما…
اما نمی‌تونم بگم چی دیدم، چی شده.
فقط اینو بدون حتی اگه بازی با جونمم باشه،
به همه ثابت می‌کنم عمو وحید اون آدمِ دست‌به‌خیری نیست که همه فکر می‌کنن.
گرسنگی‌ام را فراموش کردم.
انگار بغضی که قورت دادم، مرا از همه‌چیز سیر کرده بود.
حالا فقط صدای سکوت شب برفی مانده بود
و صدای حرف‌هایی که مغزم را رها نمیکردند…
و شاید هم صدای ترسی که در سرِ سیما پیچیده بود؛
پر از علامت سؤال…