پارت بیست و پنجم :
***
هوای سربی جمال‌زاده سنگین‌تر از چمدان‌های بسته‌شدۀ من بود. هر چرخ دستی که به سمت ماشین می‌کشیدم، خاطره‌ای از آن کوچه‌های قدیمی را در خود قفل می‌کرد. داشتم با یک دست، چمدان سنگین را به‌زور می‌کشیدم و با دست دیگر عرق پیشانی‌ام را می‌گرفتم.
خیال واهی بود؛ اما امیدوار بودم آن روز آخرین اسباب‌کشی‌ام باشد. دست‌کم برای چند روز.
مامان‌رقیه را هرازگاهی نگاه می‌کردم. با آن
لطفا صبر کنید...
Nikoo
0اهنگ هایی که رو پارتاس غم و بی پناهی پرواز رو ملموس تر میکنه 💔