خنا به قلم حنانه بامیری
پارت صد و ششم :
نفس‌هایم تند بود. سقف خانه آشنا بود؛ اما حسی که در وجودم بود، غریبه بود. برای اولین‌بار عرق نکرده بودم. قلبم آرام بود. عجیب آرام. انگار دیگر نمی‌ترسیدم از قتلی که گریبانم را گرفته بود.
هنوز نور زنندۀ بیمارستان چشمم را می‌زد و تصویر خونی سالار که با خنده مرده بود، در گوشم و پیش چشمم تکرار می‌شد.
در جایم که نشستم، صداهای خانه کم‌کم جان گرفت. کسی قاشق را به استکتن می‌کوبید و صدای پ
لطفا صبر کنید...
