پی یار به قلم الهام فتحی
پارت نود و سوم :
ترمز دستی را کشیده و نکشیده سمتش برگشتم.
بچه پر رو را ببین!
به من درس زندگی می داد.
نه اینکه دلم نخواهد، ولی من هنوز زخم جاری شده میان رگ و پی ام را از آن شب فراموش نکرده بودم.
هنوز جای جراحتم باز بود و کوچکترین چیزی به عفونتش می انداخت
قصدم تنها فاصله بود که خودم و روحم ترمیم شویم.
-عباس بیا..جان فریال.
از عجایب روزگار بود که فرانک اینطور بغض!کرده و با مظلومیت سر
لطفا صبر کنید...
