اشک های ماه به قلم حانیه باصری
پارت صد و چهارم :
تا صبح هیچکس پلک روی هم نگذاشته بود و
حیاط شلوغ بود.
کارگر ها مشغول جابه کردن وسایل و تکه چوب های سوخته اتاق بودند و رسولی بالای سرشان ایستاده بود.
میان وسایل سوخته ساعت رو میزی کوچکی خودنمایی می‌کرد. از حرارت آتش شیشه اش شکسته بود و عقربه هایش ذوب شده بودند.
داخل عمارت اما سکوت سنگینی برقرار بود. امیر ارسلان روی مبل نشسته بود و دکتر درحال معالجه زخم پشتش بود. بانداژ سفید را
لطفا صبر کنید...
