پی یار به قلم الهام فتحی
پارت هشتاد و ششم :
در موقعیتی نبودم که بفهمم کنایه ام می زند یا آرزوی قلبی اش را بیان می کند.
بعد از وقفه ای که در اتاقش گذرانده بودم،باز هم کار آنطور که باید پیش نرفته بود.
ضبط های طولانی و پشت سر هم، آن هم با درصد فاحشی از اشتباه و تپق های مکرر، نهایت وادار به اعترافش کرد که بهتر است کار را به وقت دیگری موکول کنیم و خودش عهده دار رساندن من به خانه شد.
سرم برای چندمین بار به نشانه ی تشکر تکان خورد.
لطفا صبر کنید...
