پی یار به قلم الهام فتحی
پارت هشتاد و هفتم :
-لابد نتونستم..
-شایدم نخواستی..
با چه جراتی نگاه به نگاه حیرانش پیوند زدم و سکوت کردم، خودم نمی دانم.
فقط گویی یک چیزی بین ما از همین امروز اتفاق افتاده بود که شبیه یک قلاب هر دو نفرمان را به سمتی می کشید که جز عذاب و اشک چیزی در پی نداشت.
کلافه چند دور چرخید.
سر بالا گرفت. گردنش را فشار داد.
-باشه اصلا ولش کن.اومدم اینبار خواهش کنم ازت..اینکه..اینکه اون خواستگاری رو ل
لطفا صبر کنید...
