پی یار به قلم الهام فتحی
پارت هشتاد و پنجم :
ناامید روی یکی از کاناپه های خانه تنش را آوار کرد.
مانده بود چه بگوید.
-خیال می کردم دیگه با بابا حرف می زنه. که زبون باز می کنه و می گه حق نداره کسی تو این خونه بیاد. حتی حاضر بودم بیشتر از اینا سرم داد بزنه و بگه حق نداری به کسی جز من فکر کنی، ولی عباس..
زمزمه ی عمه با آهی سرد همراه بود.
چند بار نامم را صدا زد، چند بار خدا را..
چند بار عباس، عباس خواند.
-عزیز دلم مگه نگفتم
لطفا صبر کنید...
