پی یار به قلم الهام فتحی
پارت هشتاد و چهارم :
دست روی قلب گرفته و هق هق کنان خودم را رساندم به یک فضای سبز محلی کوچک که دور از چشم نگاه پر از سوال آدم ها باشد.
از این ضعف حالم از خودم به هم می خورد.
که خودم کرده بودم،
خودم خواسته بودم و حالا دانسته بودم اشتباه بوده.
تصورم از علاقه ی عباس به خودم اشتباه بوده.
که اگر نبود،اینقدر راحت نمی گذشت.
آن جمله ی اعتراضی اش به چه دردم می خورد؟
هر چه اصرار کرد پیاده نشوم،
لطفا صبر کنید...
