پی یار به قلم الهام فتحی
پارت هشتاد و سوم :
نفس های پی در پی ام حین سوار ماشین شدن و حرکت کردن برای بار اول بود که این اتصال، درد را مهمان همه ی فضای چشمم ساخت.
اگر می گفتم چه چیزی، جمله ی احمقانه ی دوم را هم بکار برده بودم.
ترجیحم نه سکوت بود، نه حرف زدن.
حتی شنیدن این نت زخمی و رنج کشیده که از دهانش به سختی بیرون می پرید هم نبود.
-باورم نمیشه رضایت داده باشی فریال.
امیدوار بودم که توهم زده باشم.
که آن چیزی که به
لطفا صبر کنید...
