تبعید بی پناهی به قلم غزل محمدی
پارت شصت و دوم :
***
با دستانش، شقیقه‌اش را ماساژ می‌داد بلکه سردردش آرام شود؛ اما نمی‌شد. دو ساعت و نیم از وقتی که فرشته را به بیمارستان آورده بودند، می‌گذشت و حالش خوب بود؛ اما تا چندساعت دیگر به هوش نمی‌آمد و دکتر حرف‌های نگران کننده می‌زد. جواب آزمایش و سی‌تی اسکن مغزش تا چندساعت دیگر می‌آمد و او عصبی بر صندلی تکیه زده بود تا بلاخره خبری شود. صدای زنگ گوشی‌اش بلند شد و او با خیره شدن به صفح
لطفا صبر کنید...
