تبعید بی پناهی به قلم غزل محمدی
پارت شصت و یک :
فرشته چند قلپ از چای داغش نوشید و سپس سمت او گردنش را چرخاند. چرا صابر هنوزم امید داشت که آن دو پیش یکدیگر برمی‌گردند؟ هرچه بود و نبود، تمام شده بود.
- هر غلطی میخوای بکنی، بکن؛ اما امید نداشته باش من و عطا پیش هم برگردیم! خدافظ!
فنجان را در نعلبکی کوبید و با چنگ زدن کیفش از جا برخاست و صابر با فشردن سوئیچ در مشتش گفت:
- چرا یکبار نذاشتی حرف بزنه؟ چرا تا امروز با نگه داشتن ماشینش ام
لطفا صبر کنید...
ماری
0عالی و جالب