تبعید بی پناهی به قلم غزل محمدی
پارت شصت و سوم :
فرشته زمزمه‌ی آرام او را نشنید؛ اما با فشردن دست به سرش روبه پرستاری که بالای سرش ایستاده بود، گفت:
- چند ساعته بیهوشم؟ کی من و رسوند بیمارستان؟
به وضوح یادش بود که آخرین بار در نزدیکی راه‌پله‌های دفتر صابر بود. یادش بود که سرش گیج رفته و تعادلش را از دست داده بود. پرستار با بستن کار پوشه و گذاشتن آن روی میز، چند قدم سویش برداشت.
- حدود پنج ساعتی میشه، از بین حرفای آقای دکتر و آق
لطفا صبر کنید...
